Başlangıç...
Bugün bir kadın düşünün , hayatının hemen her dönemi mücadedele ile geçmiş. Çocukluğundan itibaren hep çalışmış çalışmış , çalışmış... Hep koşturmuş , durduğu bir dönem neredeyse yok. Durmanın ne demek oldugunu bilmiyor... Insan durunca ne yapar , nasıl hisseder hiç bir fikri yok... Ilk çocugumu , canım kızımı kucagıma aldıgımda ne hissettim diye düşünüyorum kendi kendime . Öyle her duyguyu ballandıra ballandıra anlatan anneler gibi degildi benim hislerim. O an aşkla bağlandım! İşte evladım dedim! Vay ben sensiz nasıl yaşamışım bunca zaman diye çınpındım ! diyemeyecegim. Ilk duygularım maalesef ameliyathanedeki dangalak hemşirenin 'Bak bebeği görünce herkes yukarı çıktı, seni bekleyen kimse kalmamış burada ' şeklinde saçma bir espri yapma düşüncesizliği ile yerle bir halde odaya cıkarıldım. Çünkü annem yetişememişti ve ben her zaman olduğu gibi yine kendi başımaydım. Odaya cıkarıldıktan az sonra geldi annem. Bebişimi de ondan bir süre sonra getirdiler yanıma. Ilk düşünceleri...